ความเครียดในระยะสั้นไม่ใช่สิ่งเลวร้ายเสมอไป ร่างกายถูกออกแบบมาให้รับมือกับความกดดันชั่วคราวได้ดี แต่เมื่อความเครียดกลายเป็นเรื้อรัง กลไกนี้กลับกลายเป็นอันตราย

ตัวการสำคัญคือ คอร์ติซอล (Cortisol) ฮอร์โมนที่ผลิตจากต่อมหมวกไต เมื่อร่างกายเครียดมากเกินไปหรือเครียดเรื้อรัง คอร์ติซอลจะหลั่งออกมามากจนเกินจำเป็น ส่งผลให้ระบบร่างกายทำงานผิดปกติ เช่น นอนไม่หลับ น้ำหนักขึ้น และภูมิคุ้มกันต่ำลง

เมื่อร่างกายมีความเครียดสะสมเรื้อรัง ระดับฮอร์โมนคอร์ติซอลจะสูงขึ้นและส่งผลเสียต่อร่างกายหลายด้าน ทั้งทำให้ไม่มีแรง มีปัญหาด้านการนอนหลับ ระบบภูมิคุ้มกันบกพร่อง เกิดภาวะสมองล้า และเสี่ยงโรคเรื้อรังต่าง ๆ เช่น ความดันโลหิตสูง โรคเบาหวานชนิดที่ 2 และโรคหัวใจ

งานวิจัยจาก National Library of Medicine ยังพบความเชื่อมโยงระหว่างระดับคอร์ติซอลที่สูงอย่างเรื้อรัง กับกลุ่มอาการ Metabolic Syndrome และปัญหาภูมิคุ้มกันโรคบกพร่อง 

สิ่งที่น่ากังวลคือ ความเครียดและการนอนน้อยมักเป็นวงจรที่เสริมกัน คอร์ติซอลสูงทำให้นอนไม่หลับ และเมื่อนอนน้อย คอร์ติซอลก็ยิ่งสูงขึ้น ร่างกายจึงติดอยู่ในวงจรที่บั่นทอนภูมิคุ้มกันอย่างต่อเนื่องโดยไม่รู้ตัว

ความเครียดที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องอาจไม่แสดงอาการชัดเจนในช่วงแรก แต่จะทำให้ร่างกายเข้าสู่ภาวะอักเสบระดับต่ำ ทำให้ระบบภูมิคุ้มกันเสียสมดุล ลดประสิทธิภาพในการฟื้นฟูร่างกาย และเพิ่มความเสี่ยงต่อปัญหาสุขภาพในระยะยาว